سکوت فریاد ناگفته هاست

فقط با تو زنده ام و با عشقت زندگی میکنم عمر من داداشم

manvadadasham — Mon, 17 Dec 2007 04:35:18 GMT

برای سلامتی آقا داداشم دعا کنین چون یه کم مریض شده ولی مهمتر از مریضیش

امیدشه که خیلی زود از دستش داده ، آخه من چی بگم بهش آخه آبجیت فدات

بشه اینو یادت نره که خدامون بزرگه خیلی بزرگ

داداش وجودمی فقط واسه تو زنده ام و نفس می کشم

برای با تو بودنم جونم هم قابلی نداره عزیزترینم، داداشم

به خدا نمی تونم و نمی خوام ازت دل بکنم دوستت دارم تا همیشه

و یادت باشه داداش که :

و قرار مون که زیر بارون قدم بزنیم عزیزترینم یادته که اون شب....

و در آخر بهت می گم با تمام وجودم بمون که :

و بازم می گم و با تمام وجودم فریاد می زنم :

هرگز.....

manvadadasham — Tue, 27 Nov 2007 16:08:18 GMT

هرگز

بی تو نمی خندم

بی تو بر دل

عشقی

هرگز نمی بندم

دو همسفر

manvadadasham — Mon, 29 Oct 2007 08:21:18 GMT

کشتی در طوفان شکست و غرق شد . فقط دو مرد توانستند به سوي جزیره ی کوچک بی آب و علفی شنا کنند و نجات یابند.

دو نجات یافته دیدند هیچ نمی توانند بکنند، با خود گفتند بهتر است از خدا کمک بخو ا هیم .

بنابراین دست به دعا شدند و براي این که ببینند دعاي کدا م بهتر مستجاب می شود به گوشه ا ي از جزیره رفتند.

نخست، از خدا غذا خواستند . فردا مرد اول، درختی یافت و میوه اي بر آن، آن را خورد . اما مرد دوم چیزي براي خوردن نداشت.

هفته بعد، مرد اول از خدا همسر و همدم خواست، فردا کشتی دیگري غرق شد، زنی نجات یافت وبه مرد رسید. در سمت دیگر، مرد دوم هیچ کس را نداشت.

مرد اول از خدا خانه، لباس و غذاي بیشتري خواست، فردا، به صورتی معجزه آسا، تمام چیزها ییکه خواسته بود به او رسید. مرد دوم هنوز هیچ نداشت.

دست آخر، مرد اول از خدا کشتی خواست تا او همسرش را با خود ببر د . فردا کشتی اي آمد و درسمت او لنگر انداخت، مرد خواست به همراه همسرش از جزیر ه برود و مرد دوم را همانجا رها کند .

پیش خود گفت، مرد دیگر حتما شایستگی نعمت هاي الهی را ندارد، چرا که درخواستها ي ا وپاسخ داده نشد، پس همینجا بماند بهتر است.

زمان حرکت کشتی، ندایی از آسمان پرسید: چرا همسفر خود را در جزیره رها می کنی؟

پاسخ داد : این نعمت هایی که به دست آورده ام همه مال خودم است، همه را خود درخواست کرده ام.

درخواست هاي او که پذیرفته نشد، پس لیاقت این چیزها را ندارد.

ندا، مرد را سرزنش کر د : اشتباه می کنی . زمانی که تنها خواسته او را اجابت کردم، این نعمت ها به تو رسید.

مرد با حیرت پرسید:مگر او از تو چه خواست ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ندا پاسخ داد:

از من خواست که تمام خواسته هاي تو را اجابت کنم!!

تقدیم به او بودنش مرا زندگی می دهد...آقا داداشم

manvadadasham — Sun, 14 Oct 2007 07:21:18 GMT

آنقدر برای تو بوده ام

که دیگر من

برایم غریبه است

من، دوست داشتم

ستاره ای بودم که در کنج دلت آشيانه دارد.

گر چه می دانم ......

ولی من

به لبخند تو خوشم

به لبخند تو دلبندم

و به لبخند تو اميدوار...

*****

اگر مي داني در اين جهان كسي هست

كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند

وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد ،

مهم نيست كه او مال تو باشد ،

مهم اين است كه فقط :

باشد

زندگي كند ، لذت ببرد

ونفس بكشد

اگه آقا داداش یادش باشه این جز اولین شعرایی بود که واسش فرستادم...یادش به خیراون روزا ...

پس می گم :

آقا داداش دوستت دارم

عرض تسلیت

manvadadasham — Mon, 01 Oct 2007 17:21:18 GMT

سلام

ایام شهادت مولایمان علی ( ع ) را به همه دوستان

تسلیت عرض می کنیم .

تنهايي علي عليه السلام

علي (ع) تنهاست!

چه كسي تنها نيست؟؟

كسي كه با همه و در سطح همه است.

كسي كه رنگ زمان به خود مي گيرد.

احساس خلأ مربوط به روحي است كه آنچه در اين جامعه و زمان و در اين ابتذال روزمرگي وجود دارد نمي تواند سيرش كند.

و لذا آنهمه ياران، آنهمه همرزمان، آنهمه نشست و برخاست با اصحاب پيامبر، هيچكدام براي علي (ع) تفاهمي بوجود نياورده است.

هيچكدام از آنها در سطح او نيستند.

مي خواهد دردش را بگويد،

حرفش را بزند،

گوش نيست، دلي نيست، و فهمي نيست تا بفهمد.

رنج بزرگ يك انسان اين است كه عظمت او و شخصيت او در قالب فكرهاي كوتاه، در برابر نگاههاي پست و پليد، و احساس او در روحهاي بسيار آلوده و اندك و تنگ قرار گيرد.

نيمه شب به طرف نخلستان مي رود، آنجا هيچكس نيست، مردم راحت آرميده اند، هيچ دردي آنها را در دل شب بيدار نگاه نداشته است، و اين مرد تنها،‌ كه روي زمين خودش را تنها مي يابد، با اين زمين و اين آسمان بيگانه است، و فقط رسالت و وظيفه اش، او را با جامعه و اين شهر پيوند داده.

ولي وقتي به خودش بر مي گردد مي بيند كه تنهاست.

شبانه به نخلستان مي رود، و باز براي اينكه ناله او بگوش هيچ فهم پليدي و هيچ نگاه آلوده اي نرسد، سر در حلقوم چاه فرو ميكند و مي گريد.

اين گريه از چيست؟؟؟

افسوس كه گريه او يك معما براي همه است، زيرا حتي شيعيان او نمي دانند علي چرا مي گريد.

از اينكه خلافتش غصب شده؟

از اينكه فدك از دست رفته؟

از اينكه فلاني روي كار آمده؟

از اينكه او از مقامش...؟

از اينكه همسرش را...؟، از اينكه...؟، از...؟

علي (ع) در طول تاريخ تنها انساني است كه در ابعاد مختلف و حتي متناقض كه در يك انسان جمع نمي شود قهرمان است. چنين انساني و در چنين سطحي معلوم است كه در دنيا تنهاست. چنين انساني در جامعه اش و در برابر ياران همرزمش كه عمري را در راه عقيده كار كرده اند، با پيامبر صادقانه شمشير زده اند، اما در اوج اعتقاد و ايمان و اخلاصشان به پيامبر و اسلام، قبيله و تعصبات قومي را فراموش نكرده اند، مقام را آگاهانه و يا ناخودآگاهانه نتوانسته اند از ياد برند و سمبل اخلاص مطلق و يكدست- همچون علي (ع)- شوند، تنهاست.

از اين دردناكتر اينكه علي (ع) در ميان پيروان عاشقش نيز تنها است!!

در ميان امتش كه همه عشق و احساس و همه فرهنگ و تاريخشان را به علي (ع) سپرده اند تنها است.

او را همچون يك قهرمان بزرگ، يك معبود و يك اله مي ستايند اما نمي شناسندش و نمي دانند كه كيست؟ دردش چيست؟ حرفش چيست؟ رنجش چيست؟ و سكوتش چراست؟؟

اين است كه علي (ع) در ميان پيروانش هم تنهاست.

اين است كه علي (ع) در اوج ستايشهايي كه از او ميشود، مجهول مانده است.

درد علي (ع) دو گونه است:

يك درد ، درديست كه از زخم شمشير ابن ملجم در فرق سرش احساس مي كند و درد ديگر، دردي است كه او را تنها در نيمه شبهاي خاموش به دل نخلستانهاي اطراف مدينه كشانده و بناله در آورده است.

ما تنها بر دردي مي گرييم كه از شمشيرابن ملجم در فرقش احساس مي كند، اما اين درد علي (ع) نيست، دردي كه چنان روح بزرگي را بناله آورده است تنهايي است، كه ما آنرا نمي شناسيم!!

بايد اين درد را بشناسيم، چرا كه علي (ع) درد شمشير را احساس نمي كند و ما درد علي را احساس نمي كنيم.

برگرفته از سایت امام علی (ع)

تولدت مبارک داداش خوب من

manvadadasham — Thu, 06 Sep 2007 10:25:18 GMT

سلام آقا داداش

سلام به دوستای خوب من و داداشم. همون طور که متوجه شدین تولد آقا داداش

منه که به مناسبت تولدش این کیک زیرم گذاشتم . کاش می شد تو دنیای واقعی

این جشنو گرفت و همه شما رو هم دعوت کرد ...

داداش خوب و مهربونم تولدت مبارک .

اینم سروده :آبجی خانوم واسه داداش گلش

سالروز تولد تو روز شکفتن تمام گلهای اميد در دلهای سرد و ساکت است . وقتی تو متولد شدی تمام

مادران به احترامت لبخند زدند و همه نگاه ها را با ديدن گل رويت مات ماندند . وقتی تو متولد شدی مهربانی

سر به زير انداخت و و تمام خوبيهای عالم يک جا جمع شدند آری وقتی متولد شدی سرو دستت را گرفت و

گل رز از خنده ات جان گرفت و اکنون ای سراپا همه خوبی در سالگرد تولد تو من من به همه گلها خواهم

گفت که ديگر بهايی ندارند چون تو گلی روييده است.

البته ۶ شهریور تولد آقا داداش بوده که آبجی حواس پرتش...

داداشی می بخشه منو....

روز میلاد آقا اباصالح المهدی ( عج ) مبارک

manvadadasham — Sun, 26 Aug 2007 15:10:18 GMT

سلام

ایستاده سر راهت به حال انتظارم بیا

دیده گریان دل پریشان سر به دیوارم بیا

نیمه شعبان نزدیک است. این روز زیبا رو به همه دوستان وبلاگ نویسمان تبریک

می گویم .به امید آن روز که چشمهامان به یمن قدومش نورانی اش روشن شود.

اللهم عجل لولیک الفرج

یا ابا صالح المهدی ( عج ) ادرکنی

این عکس قشنگ کار داداش هست

و مثل همیشه این نوشته ها تقدیم می شه به کسی این وبلاگ به وجودش جان گرفت.

نه از خاکم ...نه از بادم نه در بندم...نه آزادم

نه ان لیلاترین مجنون نه شیرینم..نه فرهادم

فقط مثل تو غمگینم فقط مثل تو دلتنگم

اگر آبی تر از آبم اگر همزاد مهتابم

بدون تو چه بی رنگم بدون تو چه بی تابم

راز من

manvadadasham — Fri, 10 Aug 2007 06:27:18 GMT

به بهترین داداش دنیا... روزت مبارک داداش خوب خودم

manvadadasham — Fri, 27 Jul 2007 05:29:18 GMT

سلام داداش من

نمی دونم چی بگم که کلمات در مقابل خوبی تو کم

می آورندو قادر به بیان احساس واقعی من نیستند...

بهترین داداش دنیا روز میلاد مولایم رو با تقدیم هزاران

شاخه گل رز بهت تبریک می گم.

با امید و آرزوی روزهای خوش

تقدیم به بهترین داداش دنیا :

همیشه به یادت- آبجی

داستان عشق و ديوانگی..... داستان جالبیه بخونیدش :

manvadadasham — Mon, 16 Jul 2007 13:24:18 GMT

زمانهای قديم وقتی هنوز راه بشر به زمين باز نشده بود فضيلتها و تباهی ها دور هم جمع شده بودند.

ذکاوت! گفت : بياييد بازی کنيمٍ ، مثل قايم باشک

ديوانگی ! فرياد زد:آره قبوله ، من چشم ميزارم

چون کسی نمی خواست دنبال ديوانگی بگردد همه قبول کردند.

ديوانگی چشم هايش رابست و شروع به شمردن کرد!!

يک..... دو.....سه ...

همه به دنبال جايی بودند تا قايم بشوند

نظافت خودش را به شاخ ماه آويزان کرد.

خيانت داخل انبوهی از زباله ها مخفی کرد.

اصالت به ميان ابرها رفت و

هوس به مرکززمين به راه افتاد

دروغ که می گفت به اعماق کوير خواهد رفت ، به اعماق دريا رفت !

طعم داخل يک سيب سرخ قرار گرفت.

حسادت هم رفت داخل يک چاه عميق .

آرام آرام همه قايم شده بودند و

ديوانگی همچنان می شمرد:هفتادوسه،...... هفتادو چهار

اما عشق هنوز معطل بود و نمی دانست به کجا برود.

تعجبی هم ندارد قايم کردن عشق خيلی سخت است.

ديوانگی داشت به عدد 100 نزديک می شد

که عشق رفت وسط يک دسته گل رز و آرام نشست

ديوانگی فرياد زد، دارم ميام، دارم ميام

همان اول کار تنبلی را ديد. تنبلی اصلا تلاش نکرده بود تا قايم شود!د

بعدهم نظافت را يافت و خلاصه نوبت به ديگران رسيداما از عشق خبری نبود.

ديوانگی ديگر خسته شده بودکه حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت :عشق در آن سوی گل رز مخفی شده است.

ديوانگی با هيجان زيادی يک شاخه از درخت کند و آنرا با قدرت تمام داخل گلهای رز فرو کرد .

صدای ناله ای بلند شد .

عشق از داخل شاخه ها بيرون آمد، دستها يش را جلوی صورتش گرفته بود و از بين انگشتانش خون می ريخت.

شاخه ی درخت چشمان عشق را کور کرده بود.

ديوانگی که خیلی ترسیده بود با شرمندگی گفت

حالا من چکار کنم؟ چگونه ميتونم جبران کنم؟

عشق جواب داد: مهم نيست دوست من، تو ديگه نميتونی کاری بکنی ، فقط ازت خواهش می کنم از اين به بعد يارمن باش .

همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم .

واز همان روز تا هميشه عشق و ديوانگی همراه يکديگر به احساس تمام آدم های عاشق سرک می کشند!